W momencie zgłoszenia wspólnej kandydatury Polski i Ukrainy do organizacji piłkarskich mistrzostw Europy 2012 w obu krajach nie było obiektu sportowego spełniającego wymogi przewidziane dla imprezy tej rangi. Nie była to jednak sytuacja nadzwyczajna, bowiem podobnie zdarzało się w poprzednich imprezach – w Portugalii czy Austrii i Szwajcarii. Okres pomiędzy decyzją UEFA, a rozpoczęciem turnieju był bowiem wystarczająco długi, aby bez problemów zbudować piłkarskie stadiony.

W momencie rozpoczęcia przygotowań w nieco lepszej sytuacji była Ukraina, gdzie istniały dwa obiekty – w Charkowie i Doniecku – wymagające modernizacji, ale zbudowane już według współczesnych standardów. Trzeci stadion – w Kijowie – postanowiono przebudować i dostosować do wymogów mistrzostw, a od podstaw rozpoczęto budowę we Lwowie. W Polsce natomiast zapadła decyzja o budowie trzech nowych obiektów – w Warszawie, Gdańsku i Wrocławiu oraz poważnej przeróbki stadionu miejskiego w Poznaniu.

Rok przed rozpoczęciem mistrzowskiego turnieju gotowe były trzy stadiony – w Charkowie, Doniecku i Poznaniu. Ten ostatni nie do końca spełniał jednak wymogi UEFA pod względem organizacji widowni i bezpieczeństwa, a uchybienia miały  być usunięte do wiosny 2012 roku. Wcześniej, po uwagach UEFA, wprowadzono również niewielkie poprawki na obiektach w Charkowie i Doniecku.

W maju 2011 na warszawskim Stadionie Narodowym wykryto poważną usterkę w montażu schodów, której usunięcie zajęło kilka miesięcy, co znacznie opóźniło oddanie obiektu. W efekcie największa polska arena mistrzostw uzyskała zgodę na użytkowanie 16 grudnia 2011, impreza otwarcia odbyła się 29 stycznia, a 29 lutego na stadion rozegrany został mecz Polska – Portugalia.     

Doświadczenia poprzednich organizatorów wpłynęły niewątpliwie na lokalizację i założenia projektowe stadionów w Polsce. Założeniem było uniknięcie błędnych decyzji, które na przykład w Portugalii doprowadziły do sytuacji, że zbudowane ogromnym kosztem nowoczesne obiekty stały po turnieju puste, pochłaniając kolejne sumy na ich utrzymanie. 

Dotyczyło to szczególnie największego i najbardziej kosztownego Stadionu Narodowego, bowiem pozostałe trzy będą miały stałych użytkowników – kluby piłkarskiej ekstraklasy, co pozwala ze spokojem myśleć o przyszłej eksploatacji. W wypadku 55-tysięcznika w Warszawie nie można natomiast liczyć na mecze ligowe, a spotkań reprezentacji narodowej odbywać się będzie przecież zaledwie kilka w roku.

Zapadła w tej sytuacji decyzja, że Stadion Narodowy ma być wielofunkcyjną areną i obok roli piłkarskiej będzie mógł gościć inne wielkie imprezy masowe czy koncerty. Dodatkowym atutem kompleksu są ogromne powierzchnie komercyjne, w których znajdzie się między innym największe w Warszawie centrum konferencyjne, a także restauracje czy sklepy.  Źródłami finansowania mają również być dochody z wynajmu kilkudziesięciu lóż biznesowych.